Fyrsti hluti landafræðinámsins fór í æfingar og fyrirlestra um grundvallaratriði í landafræði. Loftmyndatúlkun, kortagrúsk, GPS, kortagerð ofl. Þvínæst tók við verkefni tengt svæðinu í kringum Mälaren (vatnið sem liggur langt inn í land frá Eystrasalti.) Þetta verkefni fól í sér ferðir til allra helstu staða við vatnið, svo maður fékk að ferðast aðeins og sjá umhverfið. Þessi byrjunaráfangi fór einnig í að bæta stafsetninguna í sænskunni minni. Núna kemst maður ekki upp með að skrifa neina engilsaxnesku, svo það er betra að sænskan sé læsileg.

Kort sem ég gerði með hjálp Google Earth yfir staðina sem við heimsóttum. Taflkóngurinn er húsið mitt og hippahandabendingin sýnir hvar skólinn er.

Eitt sem er alveg nýtt fyrir mér hérna er nauðsyn þess að ferðast með almenningssamgöngum langar leiðir. Ég var mjög heppinn að finna svona fína íbúð með mjög stuttum fyrirvara í Stokkhólmi, en hún hefur þann eina galla að það tekur klukkutíma að komast í skólann. Kosturinn við þetta fyrirkomulag er að nokkrir skólafélagar mínir búa á sömu lestarlínu og við hittumst reglulega og spilum fótbolta eða FIFA eða reykjum vatnspípu.

Annar Google Earth leikur. Hér sést greinilega að ég þarf að lestast yfir þvera borgina til að komast í skólann. Maður lærir vel á lestarkerfið fyrir vikið. Gotland sést í bakgrunni.

Næsti hluti var nokkru strembnari, en það voru margir fyrirlestrar og mikið af upplýsingum að lesa og leggja á minnið tengt nátturulandafræði (t.d. veðurfræði, jarðmyndanir og jarðsaga, hafstraumar og tengd kerfi, þekking á jarðvegi, berg og steintegundir o.m.fl.) Próf í þessum pakka var seint í nóvember og ég fékk út úr því í dag. Svíum þykir gaman af bókstafaskalanum við einkanagjöf svo ég fékk B. Miðað við allt sem þurfti að læra og tímann sem gafst til verð ég að segja að ég er frekar ánægður með þetta B.

Nú er nýr hluti byrjaður sem fjallar meira um samfélagslandafræði. Nú er mun minna af fyrirlestrum hjá mér, en ég hef ekki náð að einbeita mér jafn vel að bókinni. Það er próf eftir viku og ég þarf að ná að beina augunum að bókmenntunum í stað Star Trek, sem hefur upp á síðkastið stolið allmikilli athygli. Prófið getur ekki mögulega verið jafn mikið um sig og prófið í nóvember, svo ég hef ekki stórar áhyggjur.

Desember hefur ákveðið að hlaupa frá manni, líklega bara vegna prófsins eftir viku, en ég á alveg eftir að byrja að hugsa um að það séu að koma jól. Einstaka jólaskraut mætir manni hér og þar í borg, en ég hef ekki eytt neinum tíma í miðborginni í margar vikur.

Ég að leita að sveppum. Eitt verkefni var að kortleggja náttúrufriðland í Stokkhólmi og ég við annan mann gerði sveppakort. Það var samt ekki rétta árstíðin fyrir sveppatínslu svo þeir voru ekki margir sem við fundum.

Félagar mínir hérna eru allir harðir Djurgårdarar, þ.e.a.s. þeir halda með Djurgården. Ég hef þ.a.l. ekkert val og er orðinn dálítill gårdare sjálfur. Ég fór á einn hokkíleik, en þó hann hafi tapast upplifði ég mjög rafmagnaða stemmingu í höllinni. Þeir syngja stöðugt allan leikinn bæði í hokkí og fótbolta. Myndin að ofan er tekin á fótboltaleik, síðasta leik tímabilsins. Þrátt fyrir að vera stórveldi mikið var Djurgården óþægilega nálægt falli í ár. Þeir rétt náðu að komast í umspilsæti í deildinni með sigurgöngu í lokin og mættu Assyriska í því umspili. Assyriska er frá útborg Stokkhólms sem ég bý reyndar mjög nálægt. Allavega, Assyriska vann 2-0 á heimavelli, svo Djurgården þurfti að vinna með tveim mörkum og passa sig á útivallarmarki. Þeir höfðu það, 2-0 í venjulegum leiktíma og náðu þriðja markinu í framlengingu og þar með redduðu sér. Hins vegar tóku erkifjendurnir í AIK tvennuna, deild og bikar, svo gårdarar hafa ekki haft margt gott að segja um þetta tímabil.

Framlengingin að verða búin og Djurgården búið að ná þriðja markinu. Mikill söngur og læti í áhorfendum og öryggisvaktin farin að stilla sér upp.

Í lok leiksins hlupu yfir sig glaðir áhorfendur inn á völlinn. Ég var ekki minni maður og skokkaði til að prófa grasið. Því miður er liðið í málaferlum núna þar sem einn vitleysingur tók sig til og lamdi leikmann Assyriska. Það gæti haft í för með sér sekt fyrir Djurgården.

Annað slagið lít ég út um gluggan á nóttunni og sé hjört narta í runna nágrannanna. Ég er ekkert að trufla hann þegar ég sé hann heldur leik bara David Attenborough og fylgist með þangað til hann fer af sjálfsdáðum. Ríkt dýralíf er eitthvað sem maður sér ekki heima í Miðholti. Bara nokkrir ljótir mávar og einstaka köttur sem felur sig í mýrinni.

Á laugardaginn verður víst einhver nasistaganga hérna í götunni til heiðurs einhverjum sem var myrtur 2001. Búist er við að andfasistahreyfingin hérna muni láta sjá sig og reyna að herja á gönguna. Þetta ku vera árlegur viðburður og lögreglan er löngu farin að undirbúa sig fyrir að standa á milli og koma í veg fyrir bein áflog. Ég held ég kaupi matarforða í dag og haldi mig svo innandyra. Kannski verður svo hægt að kíkja út eftir nasistum líkt og öðru dýralífi þegar myrkra tekur.

Sincerest apology to international readers, but I cannot be bothered to translate into English. Not at this time at least.

Ég var búinn að leita aðeins að íbúð á þeirri ágætu síðu blocket.se, og hafði fengið jákvætt svar frá einum aðila. Íbúðin liggur dálitla vegalengd frá miðju Stokkhólms, en það hefur líklega stuðlað að því að íbúðin var ennþá laus til leigu þegar ég kom. Ég náttúrulega sló til eins og skot og mér þykir ágætt að hafa reddað húsnæðinu á 2. degi hérna, en allir sem maður talar við um húsnæði vilja hafa orð á hversu erfitt það er að finna stað til að búa á. Fjarlægðarvandamálinu redda ég með örlitlu skipulagi og samgöngukorti sem borgar fyrir mig í Stokkhólmslestir og -rútur alla önnina. Allavega flyt ég inn á sunnudag sem fyrr segir.

Ég braut eitt af grunnlögmálum ferðalangsins með ferð minni hingað, en það var að ég hafði ekki hugmynd um hvar handklæðið mitt var (vitnun í heimsbókmenntir, þið sem eigi hafið lesið Leiðarvísi puttaferðalangsins um vetrarbrautina). Því fór ég og verslaði eitt stykki handklæði í dag.

Skólinn byrjaði strax (enda var hann þegar byrjaður) og þó mér hafi þótt mjög merkilegt og áhugavert það sem ég var að gera í fyrra námi finnst mér ég núna vera farinn að læra það sem ég átti að vera að læra allan tímann. Þegar námið þróast áfram skal ég kannski reyna að stikla á stóru yfir það sem ég er að læra hérna.

At the end of last month I conjured a magic carpet (called Icelandair Aeroplane Magic Carpet) and flew to Stockholm. I was a bit late for my course, but it shouldn’t be too big of a problem. I began immediately studying the underground tube system here by finding my way to the hostel I booked online. I decided on that one for budget reasons, but as they say, you get what you pay for. I don’t have high standards for hostel accommodations and I couldn’t be bothered about a stray dodgy bed, various insects crawling about, having to provide your own toilerpaper, internet access be restricted, having to walk eight storeys up or whatever (experience from various places). Actually, none of this applies to this hostel, so it shouldn’t sound so bad, but my problem with it was that there was nowhere to sit down by a table. There is one small table in the hostel, which is occupied most of the time, and since I had to get busy already on some homework I found this a predicament. I ended up doing most of the work in the evening or night, which created problems. So, despite whatever trivial luxuries such as cleanliness and access to a microwave, I found the accommodation quite unsatisfying. I would have stayed two more days however, had the hostel been available (a relatively inexpensive hostel in Stockholm is always popular), but instead I settled with a somewhat more expensive place which is alright seeing that it’s only two days until I move into a real apartment. I find this one being slightly too luxurious (there really is no availability when booking hostels in Stockholm on a short notice). I would have settled with a bed, table and chair, but since I’m here and have already paid, it’s actually quite nice.

I had prior to my arrival been looking at options on the website blocket.se, and received a positive answer from one person. The apartment is a bit far from the centre, but that has definitely contributed to the fact that it was still available when I arrived. I took the place immediately and am pleased with having fixed a residence on the day after arrival, but everyone I speak to about the subject always remind me how difficult it is to find a place in Stockholm. I’ll counter the problem of distance by a bit of responsibility (maybe standing up when the alarm clock goes) and a one-term card that pays for my local transportation. Anyway, I’m moving in on Sunday.

I broke one of the basic laws of travels when going here. I had no idea where my towel was (?). So today I corrected that oversight and bought a towel.

University started immediately (since it had actually already started) and although I was always fascinated and interested in what I was studying before (mainly languages) I feel now that I’m finally studying what I should be studying. I might elaborate a bit more on what I’ve learned as it progresses.

Hejhej

It’s August, so it’s just about getting dark at night. I opened the door yesterday at 01:00 and it was almost dark. I didn’t quite expect that.

I still see football matches sometimes, but my team’s fortunes have improved slightly. They beat the neighbouring rivals the other day which has quieted my heretic-workmate for weeks now. Now he talks less about football and more about his endeavours of a less decent nature.

It’s been a quiet summer on the whole, and I rather hope that this winter will have something interesting in stock, but my plans for the next years are in process.

I’ll check in here again, sooner than later.

Some pictures to pass the time:

 A souvenir shop in the centre, where tourists spend their money.

 Gin and tonic, on which I spend my money.

 Ducklings, who don’t think they are dependent upon human economy.

 A street where I used to earn money by delivering papers.

 The original settler of this part of Iceland. Probably didn’t look anything like that statue.

When there is a doubt of what flags to hoist for the ships, I often use the Belgian one, for Steven wouldn’t be happy about how little sun it otherwise gets. Two Belgians on one ship were rather pleased with this (I should have hoisted the Dutch flag, because there were more Dutch than Belgians on board. The Dutch however are trying to weasel money out of us, so they’re lucky I don’t simply accidentally lose their flag under mysterious circumstances.)

A person swimming in the sea. Unusual sight. Yesterday I saw a seal at the same act. Slightly more usual, but I don’t catch them often.

 Þór (white-red) on their new home ground playing rivals KA (yellow-blue). My little brother can be seen in the background, playing with a spare match ball.

 End of the match with very pleasant results.

Once it rained so much that it might even have qualified as rain in Belgium.

My sister and I went to Hrísey island last Sunday. We lived there until 1995, and our grandparents still do. This is the ferry that goes to the island and the logo on the back of it shows a ptarmigan, the island’s characteristic bird.

Hrísey church.

Inside the church. I wonder whether this church is simple enough for the Belgian protestants (a half-question to Steven out there). It’s small and simple, but quite charming.

My old kindergarten. (That word cannot be written or read without Arnold Schwarzenegger popping into mind.) There used to be playground equipment here, but it has been moved to a different location.

Now, I’ve been so incredibly lazy that I expect to have already lost most or all of my readership on this page. I also think it’s wiser to start updating something for I received a threat that my page would be filled with French vulgarity if I didn’t. Anyway, for those who might stumble upon here I’m going to post some pictures.

After leaving Russia, I spent a week in Switzerland where I was to meet a good friend of mine who resides there. First though, I spent a day in Zurich…

Near where Nadia lives. She showed me around the city which is a very nice and traditional European one. It was a very hot day however, and coming straight from two airplanes I longed for a place to stay and clean up.

A view over Zurich from the university. Switzerland almost rivals Iceland in scenery. (Far exceeds in architecture of course)

In the evening I took the train to Bern to meet my friend, Eugenia. She and her husband Urs showed me around Heidiland.

Eugenia and Urs on a bridge over Blausee, which is a hiking area with a trout farm.

The outdoor museum in Ballenberg, where one can amongst other things see houses from all parts of Switzerland. A very interesting museum, especially if one has a certain picture in mind when thinking of Switzerland (like a log house high up in the mountains, with a metre-deep snow covering the roofs and everyone inside drinking chocolate having just returned from skiing.

A view over Bern from an observation tower.

The observation tower. Funky.

Eugenia from Argentina with me in a park in Bern.

There I am taking a picture in the archaeological museum in Neuchatel. Interesting museum, but nothing fantastic.

Mammoth slides on a playground at the museum.

Eugenia taking a picture of a church/monastery in Neuchatel. Urs minding some business on the right.

After the week I returned home to the Iceberg. I started working soon, at the port of Akureyri (Akureyri being my home town). But one of the first things I did was to accompany my father, two brothers and a cousin on a little fishing trip on my fathers boat.

Me and my younger brother Magnús fishing on the port side.

Magnús untangling a tangle. Me watching and not helping.

Where there are boats, there are seagulls. They are smarter than they look, but they look incredibly stupid.

My cousin (who is also my namesake – Benedikt) has got one.

A nice catch. Cod.

My father the long time fisherman knows how to operate the fish when caught.

There I am painting the boat for dad. It needs maintenance like other vessels.

A picture from work. Water connection on one of the piers. Probably to water the grass this time.

These water facilities are rather designed to give water to thirsty thirsty ships. (By the way, this is the very ship my father used to work on for the latter part of his fishing career. I went on it a few times as well, to keep the fishing tradition in the family.)

View from the ship over a pier and the mountains in the north. This town is in a fjord that opens to the north and has mountains on both sides.

At work we also do a lot of painting. Pier bank needs to be yellow, bollards need to be orange, ladders need to be shining orange, and we need to paint them.

A port worker minding his job.

My job was to paint the house white.

Our lorry, and view to the north. I never get bored at the scenery, even though I grew up here.

Another aspect of working here in the summers is to receive these cruise liners. This would be the Delphin Voyager. We fasten the mooring lines on to the bollards and then watch out for the ship, working as security. This means more outdoor work, which is nice most of the time. (Exceptions are when it’s windy and raining. Then one tries to flee indoors for as long as possible.)

Depending on the nationality of the passengers, we hoist flags for the ship. Iceland is always present, and always on the left, according to Icelandic flag rules.

The way to the town centre, where the tourist can spend their delicious money.

This is summer, which means bright nights. We have sunsets, since we are south of the arctic circle, but they are short-lived in the summer, and the sky is blue the whole night. This picture is taken some while ago at about 1:30 in the morning, when sunrise was just before 2:00. Sunset is at 1:00 now (because the solstice was yesterday) and sunrise at 1:30.

Shortly before sunset. Here, the sun sets in the north, not the west.

The small-boat harbour at around midnight.

June 17th is the yearly celebration of Iceland’s independence in 1944. On that day one can see a lot of flags. This is the main stadium in the town, which is used by the two biggest teams here, Þór and KA. The teams are building their own stadiums now, so this one doesn’t have long to live. I find that rather unpleasant, but that’s the direction the teams choose to go.

7°C isn’t considered summer weather everywhere. Here it’s normal. If you think it’s cold, wear a warmer coat and stop complaining.

On this holiday – June 17th – it is customary to rain. A sunny June 17th is a rare occurrence.

The new concert/culture/something house in town. A controversial one, for many like it but many think it’s ugly. It’s almost built nonetheless, so we better hold some concerts there to make it worth the effort, money and change of scenery (which I find the most influential factor).

Akureyri centre.

The river that flows through town and splits it in two. When it rains it turns brown and muddy.

Yesterday my home team (Þór – playing in white/red colours) played a match. They ended up winning, which was nice, but Iceandic second-tier football turns out to not be the highest quality football money can buy.

An example of the incredible source of quality football that can be found in the Icelandic 1. division. I I have labelled where the ball is on the picture, but the player’s intention was to score a goal. He was unsuccessful.

Those who read this, feel free to comment as you wish in whatever language you like; Russian, English; Spanish; German; French; Esperanto… I’ll probably manage to decipher. Korean is harder, but you can try.

I’m in the middle of waiting for my next flight, technically finding myself in Moscow but unable to see any landmarks such as the Kremlin and St. Basil’s Cathedral. I’ll have to make do with Domodedovo airport. Now I’ll try to snooze a bit.

Here’s a big and largely illustrated entry. Click on “read the rest…” to read (really?) The reason for the delay is that the volume of the text (including the translation) is approaching an average school paper. Take days to read to the end. Bring your friends.

Fyrst birti ég þetta kort til viðmiðunar. Hér sjást Novosibirsk, Tomsk og Krasnoyarsk sem rauðir punktar, en það eru borgirnar sem ég hef heimsótt. Chelyabinsk merkti ég inná til gamans til að sjá hvar hún er miðað við skiltið á milli Novosibirsk og Tomsk sem ég birti í Tomskfærslunni. Moskva er þarna til að minna fólk á hvar Moskva er.

Firstly here’s a map for reference. Novosibirsk, Tomsk and Krasnoyarsk are marked as red dots, as they are the cities I’ve visited. Chelyabinsk is added because of the roadsign picture in the entry about the trip to Tomsk earlier. Moscow is as Moscow does.

26. apríl – Krasnoyarsk

Þann 25. apríl, fórum ég, Nadja, Clémence og Olivier (síðastnefnd tvö eru Frakkar) til Krasnoyarsk. Áætlunin var einföld; til að komast hjá óþægindum eins og að þurfa að finna hótelgistingu á skikkanlegu verði tókum við næturlestina aðfaranótt sunnudags, eyddum sunnudeginum í borginni og fórum svo aftur næturlestarleiðina heim. Flestar borgir í Rússlandi fyrir austan þéttari byggðirnar í Evrópuhlutanum eru svo nauðalíkar hvort sem er (enda byggðar í snatri á tímum Sovétríkjanna) að dagur nægir til að skoða hverja og eina. Allar myndirnar í Krasnoyarsk tók Olivier því ég gleymdi minni vél heima.

On the 25th of April Nadja, Clémence, Olivier and I went to Krasnoyarsk. The plan was simple: to avoid the need for finding a place to stay for a reasonable price we took the night train Saturday night, spent Sunday in the city and took the night train back. Most cities east of the more densely populated European Russian areas are almost identical, so a day is quite enough to see each one. The pictures of Krasnoyarsk are from Olivier for I forgot my camera at home.

Strax eftir tíma á laugardaginn tókum við smárútu til borgarinnar og biðum örstutt á lestarstöðinni. Við komum reyndar við í búð til að kaupa skyndinúðlur og annað líklegt nesti. Lestarnar hérna eru frekar þægilegar. Þar sem flestar vegalengdir sem maður fer með lest eru svo langar að maður þarf að sofa a.m.k. eitthvað er sætaskipan þannig að hægt er að galda fram fjórar kojur. Lestarstemmingin í Rússlandi er þannig að þar sem fólk heldur til í slíku návígi löngum stundum, jafnvel dögum saman, ganga sumir á milli sæta og byrja að tala við ókunnuga þar. Ég hef heyrt að þetta hafi verið mjög vinalegt andrúmsloft og sé enn, þó að nú vilji stundum bera á því að óprúttnir einstaklingar valdi því að traust fari minnkandi, eins og virðist reyndar hafa gerst í Rússlandi öllu allt frá endalokum Sovétríkjanna. Undir kvöld komu þrír ungir menn og röbbuðu meðal annars við okkur. Þessir voru hermenn sem vildu endilega leyfa okkur að heyra frá reynslu þeirra og sýndu nokkur myndbönd af skriðdrekum sem þeir höfðu í síma einum. Um nóttina sváfum við kannski samanlagt í nokkra tíma þar sem við erum því alls óvön að sofna í lestarferðum (a.m.k. ég, frá litla lestarlausa Íslandi). Um morguninn þegar við vorum að nálgast endastöðina sá ég að hermennirnir höfðu hellt bjór á gólfið. Þeir náðu samt ekki að hitta í skóna mína.

Immediately after class on Saturday we took a marshrutka to the city and waited a bit in the train station. We stopped by in a shop to buy instant noodles and other foodstuffs. The Russian trains are rather comfortable. Since most distances by train are so long that sleeping is inevitable, the seat arrangement allows for several bunks to be conjured out of the seats. The atmosphere in these trains is a friendly one since people share close compartments often for days, and people very often go between seats during the rides and chat with complete strangers. I’ve heard that this was and still is a very friendly atmosphere, but nowadays people with sinister intentions cause people to trust strangers less and less. This is apparently a nationwide tendency ever since the collapse of the USSR. In the evening three young men chatted with us and neighbouring passengers, showing us videos of tanks and other military equipment that they had with them in a mobile phone. During the night we had trouble sleeping, probably mainly because we are unused to long train rides (especially the one from train-free Iceland). In the morning when we were approaching the destination I noticed that the soldiers had spilled beer on the floor. They missed my shoes however.

Nokkru eftir sjö að morgni komum við til Krasnoyarsk og hófum að rölta í átt að miðbænum. Leníntorg er þar líkt og annarsstaðar, en einhverja ljóta byggingu hafa þeir byggt rétt fyrir aftan styttuna – einhverskonar tank og dælu að því er virðist – og setur þetta ljótan svip á heildarmynd torgsins.

We arrived just after seven o’clock and began strolling towards the centre. There’s a Lenin square as elsewhere, but on this one they’ve built some ugly construction with a tank and a pump of some sort, ruining the view of the square.

Við komum við á kaffihúsi sem opnaði klukkan átta og náðum því að dæla í okkur orku fyrir daginn (sem nægði vart því við sváfum lítið sem ekkert).

We stopped by at a café that opened at eight just so that we could absorb some energy for the day (which barely sufficed for we slept almost not at all).

Á götum borgarinnar er mikið af styttum og rákumst við á eina af Púskin (Alexander Sergejvich Púskin, frægasta skáld Rússlands) en að öðru leyti er borgin svipað grá og tilbreytingalaus og Novosibirsk. Hér sést Clémence með skáldinu.

There are many statues on the streets, and we saw one of Pushkin (Russia’s most famous poet) but otherwise the city is similarly grey and dull as Novosibirsk. Clémence posed with the poet.

Áin Jenisei rennur í gegnum borgina og rétt eins og Ob í Novosibirsk er hún hörkuá og full af vatni. Rússarnir virðast ekki láta ekki nokkra olíubletti letja sig því við sáum nokkra stangveiðimenn skemmta sér við veiðar rétt hjá brú einni.

River Yenisei flows through the city, and like Novosibirsk’s Ob it’s a river to be reckoned with. Russians aren’t put off by the occasional oil stain floating about, for we saw several fishing enthusiasts perform their skill near a bridge.

Við skoðuðum bát sem gegndi hlutverki ferju á árum áður en er nú safn. Þessi bátur er frægur fyrir það meðal annars að Lenín sjálfur ferðaðist á honum. Ég heyrði ekki í hvaða tilgangi Lenín var að því, en hann gerði það víst. Vélin í bátnum er frá Svíþjóð.

We visited a river boat that was a ferry during Czar times but is now a museum. It’s star passenger was apparently Lenin, but he for some reason travelled down the Yenisey in his younger years.

Eftir smá áttavillt rölt og virkilega erfiðleika með að halda sér vakandi skoðuðum við ágætt safn tileinkað málaranum Vasily Surikov og tókum þvínæst rútu af handahófi að endastöð bara til að hafa eitthvað fyrir stafni. Vildi þó svo skemmtilega til að á þessari handahófskenndri endastöð var ágætis staður til að setjast niður í grasið með útsýni yfir vegi, stíga og verksmiðjur fyrir neðan. Við fórum í leik sem felst í því að hver er með límmiða á enninu með nafni þekkts einstaklings (alvöru eða skáldaðs, lífs eða liðinn) og verður hann að geta hver hann er með spurningum til hinna sem má aðeins svara með „já“ eða „nei“. Leikurinn virkaði ekki alveg nógu vel. Ég var Jesús og gat það strax (grunsemdir vöknuðu þegar hin hikstuðu á spurningunni „er þetta raunveruleg persóna eða skálduð?“) en hin gátu hins vegar ekki fyrir sitt litla líf getið rétt til um sín nöfn. Clémence giskaði á margar poppstjörnur áður en hún loksins gat munað eftir stærsta nafninu á sviði smástelpupoppara: Britney Spears. Nadja var Carmen úr óperu Bizets og Olivier, þrátt fyrir sinn Franska grunn, hafði aldrei heyrt um Eric Cantona. Við fórum aftur í miðbæinn og í bíó á eina allra verstu mynd sem ég hef séð, Обитаемый остров (byggða eyjan), en hún hefði verið fimm sinnum betri hefði van Damme leikið aðalhlutverkið.

After some aimless wandering and troubles of staying awake, we visited an art museum mainly tributed to painter Vasily Surikov and then took a random bus to the final stop just in order to keep occupied. At the place where we ended up we were fortunate to find a nice grassy place to sit down, with a view over roads, paths and factories on the ground below. We played a game where each player has a name written on a post-it note which is then put on their forehead. The name is that of a famous person, real or fictional, and they have to guess the name using “yes” or “no” questions as clues. The game didn’t go as well as initially hoped. I, being Christ, guessed almost immediately (I got suspicious when the others gave differing answers to the question “is he real?”), but the others couldn’t for the life of them find out their celebrities. After many pop-stars and obvious clues Clémence finally thought of Britney Spears. Nadja had a more difficult one, Carmen from Bizet’s opera and Olivier, despite his Frenchess had never heard of Eric Cantona. We went back to the centre and to a cinema where we saw one of the worst films I’ve seen: Обитаемый остров (The Inhabited Island), which would have been five times better had it had a van Damme in a leading role.

Við slöppuðum svo bara á á bekk með brauð og ost áður en við snerum aftur á lestarstöðina. Þar sem við náðum ekki að sofa mikið á leiðinni til Krasnoyarsk steinsváfum við á leiðinni til baka.

After that we relaxed on a bench eating bread and cheese before returning to the train station. Since we didn’t get much sleep at all on the way to Krasnoyarsk, we slept like rocks on the way back.

1. maí – Ferð í bæinn – A trip to town

Þann fyrsta maí hugsaði ég að það væri kannski áhugavert að vakna snemma og ná á einhverskonar maígöngu. Það varð ekkert úr því, en ég og Steven fórum samt að heimsstyrjaldarminnisvarðanum í borginni.

On May 1st I thought it would be interesting to wake up early to see a Russian May Day parade. I didn’t bother however, but instead Steven and I went to the city to visit the Second World War memorial.

Handan götunnar stendur auðvitað stytta af Lenín, en hann er maður farinn að sjá nokkuð víða.

Across the street a statue of Lenin has of course been erected, but that guy is becoming rather familiar here.

Við hinn eilífa eld (sem helst eílífur svo fremi sem gasinu verði ekki lokað) standa verðir, en þetta eru líklegast bara sýndarverðir því ekki eru þetta gamlir ungliðar sem standa með vélbyssur í hönd. Þarna er líka gröf óþekkts hermanns.

At the Eternal Fire (which stays eternal as long as the gas keeps flowing) there are guards, but probably only for show because they are rather young there, those who have been equipped with machine guns. There’s also a grave of an unknown soldier.

Þarna er tafla með nöfnum fallinna hermanna líkt og í Tomsk. Stærstu töflurnar eru allar tileinkaðar seinni heimsstyrjöld, en nærri eru minni töflur til heiðurs annarra stríða Rússlands, s.s. í Kóreu, Téténíu, Afganistan, ýmsum ríkjum fyrrum Sovétríkjanna og kommúnískum ríkjum víðsvegar í heiminum.

There’s a wall with names of fallen soldiers like in Tomsk. The big ones are World War II casualties, but nearby some other ones can be found, tributed to other wars Russians have been involved in, e.g. Korea, Chechnya, Afghanistan, several former Soviet states and Communist states all over the world.

Skúlptúr þessi er í laginu eins og rýtingur einhverskonar (kannski byssustingur) og er skrýddur hetjulegum sovéskum merkjum.

This sculpture is shaped like a dagger (possibly a bayonet), and is decorated with Soviet symbols.

„Öreigar allra landa sameinist!“

“Proletarians of all countries unite!”

Sovétríkin.

USSR.

Lenín.

Svo kom að merkilegum stað að mínu mati. Þarna standa til sýnis ýmis vopn sem Sovétmenn notuðu til að sigrast á fasistum og er þetta líka leikvöllur, þannig að sjá má haug af krökkum klifrandi á skriðdrekum og fallbyssum. Það var tekið fram á einhverri töflunni að verksmiðjurnar í Novosibirsk hafi verið duglegar að setja þessi tæki saman og senda á vígstöðvarnar.

This place I found interesting. There are miscellaneous military weapons on display, which the Soviets used to defeat the facists, but this is also a playground. There’s a heap of children climbing on top of tanks and cannons, giving it a rather less serious image. Somewhere I read that these were mass-produced by the factories of Novosibirsk and sent to the front.

T-34 drekinn, krakkafrír á myndinni.

The T-34, child-free.

Katjúsa (eldflaugaskotbíll, nafnið er form af nafninu Katrín).

Katyusha (a rocket-launching truck. The name is a form of the name Ekaterina).

Byssa.

A cannon.

Yak-flugvél.

A Yak fighter.

Önnur byssa.

Another cannon.

Svo hringdi bandarískur vinur Stevens í hann og varð úr að við fórum og hittum hann. Hér er Steven með tvo Kwak bjóra eftir að við komum við í stórmarkaði.

Then, an American friend of Steven’s called him and we decided to go meet him. Here Steven holds two Kwak beers after we stopped by in a supermarket.

Bandaríkjamaðurinn Jaron með belgískan bjór sem Steven benti honum á í búðinni.

Jaron the American holding Belgian beer which Steven told him about in the supermarket.

7. maí – Gönguferð að ryðgaðri Lödu – A walk to a rusty Lada

Steven á það til að ákveða að of gott veður sé úti til að leyfa innipúkum að hafast við í friði. Þannig sannfærði hann mig, Clémence og Saori (Japanska meðleigjanda Clémence og Nödju) um að fara í göngutúr út í buskann. Við gengum vestur í gegnum skóglendi að lestarteinunum sem liggja hér í gegn. Á veturna þegar allt er hulið snjó og á sumrin þegar tré og runnar eru öll orðin græn er þessi staður mjög fallegur. Á haustin og vorin hins vegar er hann það ekki.

Steven sometimes decides that the weather is too good for us underground moles to stay away from the sunlight, so he convinced me, Clémence and Saori (Clémence’s and Nadja’s Japanese flatmate) to take a walk towards the trees. We headed west through forest until we reached the railroad that runs through here. In the winter when everything is under a snowy cover and in the summer when the cover is green, this place is very charming. In spring and autumn it’s not.

Við staðnæmdumst aðeins við teinana og gengum svo meðfram þeim áleiðis í suður þar til við komum að yfirgefinni, brunninni og kolryðgaðri Lödu. Við skoðuðum auðvitað gripinn, enda stolt Rússlands hér á ferð. Steven tók sér stöðu í bílstjórasætinu, en hann á það til að líta út eins og algerlega dæmigerður Belgi. Allavega ætla ég að miða hugmyndir mínar um Belga við hann og verða þeir bara að vera sáttir
með það. Líka Vallónastrumparnir.

We stopped by the railroad and walked along it for a while, southbound, until an old, burnt, rusted and abandoned Lada caught our attention. We took a closer look at Russia’s pride. Steven played the driver for a bit, but he has a tendency of looking like a complete Belgian sometimes. My typical ideas of the Belgians are going to be based on this person. Also the Smurfs down in Wallonia.

Ég uppi á Lödunni (Steven sést benda á eitthvað í horninu).

Me on top of the Lada. (Steven pointing at something in the corner)

9. maí – Skrúðganga og shashlik – A parade and shashlik

9. maí er stærsti hátíðardagur Rússlands, nema kannski fyrir utan nýárið. Þetta er sigurdagurinn í seinni heimsstyrjöldinni og eru Rússar mjög stoltir með framlag sitt til þess stríðs, en næstum hver einasti Rússi álítur að þeir hafi algerlega sigrað Þjóðverja upp á eigin spýtur og hjálp Breta og Bandaríkjamanna hafi verið óveruleg. (Að vissu leyti satt, þó manni finnist Rússarnir taka nokkuð djúpt í árinni stundum.) Á þessum degi ár hvert eru haldnar skrúðgöngur í öllum borgum Rússlands og lesendur þessa bloggs hafa líkast til séð myndir frá Moskvu í fréttatímanum þann 9. eða 10. Þessar myndir eru frá miðbæ Novosibirsk.

May 9th is the biggest holiday in Russia, possibly with the exception of New Year’s Eve. This is the day they celebrate victory in the Second World War, and Russians are very proud of this victory, but almost all Russians believe that the victory over the Germans was thanks to them alone, and participation of Britain and America was trivial. (Somewhat true actually, although they seem to exagerrate it slightly.) On this day every year, every Russian city sees a parade, and the readers of this text probably saw some footage from Moscow on the news. These pictures are from central Novosibirsk.

Athyglisvert (en þó ekki óvænt) þótti mér þegar ég sýndi myndirnar Sung Jin (suður-kóreska námsfélaga mínum) að honum þótti lítið til þessa koma því hann er vanur miklu stærri sýningum, líklega bæði í Suður- og Norður-Kóreu. Ég hef séð Norðanmenn í sjónvarpinu en vissi ekki að Sunnanmenn væru líka metnaðargjarnir í hersýningum.

I found it interesting (although not surprising) that my South-Korean groupmate Sung Jin seemed unimpressed by the pictures of Russian army parades, because he’s used to them on a much larger scale. I’ve seen the North Korean ones on video, but I was unaware that the Southerners were also prone to giant, ambitious parades.

Eins og túrista sæmir keypti ég mér fána. Ég þurfti að heyja litla baráttu sjálfur á meðan ég horfði á þetta því ofnæmið hefur látið gera vart við sig hérna (enda bý ég í miðjum risaskógi) og ég fékk blóðnasir. Ég réð niðurlögum þeirra í snatri, en það féll einn eða tveir dropar á fánann. Það var á rauða fletinn samt, svo það kom ekki að sök.

Like a proper tourist, I bought a flag. I battled my nose for a while while trying to watch the parade (allergy symptoms, since I live in the middle of the Taiga forest.) for it started to leak the red stuff. A drop hit the flag, but on the red field fortunately, so it’s not very noticeable.

Gangan hófst klukkan 10, en hermennirnir tóku sér sinn tíma í að stilla sér upp á Lenínstorginu.

The parade started at 10, but the soldiers took a while to get into positions on the Lenin square.

Yfirmaður á glæsikerru var keyrður á milli herdeilda og óskaði hverri þeirra til hamingju með sigurinn gegn fasismanum. Hermenn hrópuðu húrra í hvert sinn.

An officer on a nice car was driven between divisions where he congratulated every one of them on the victory against facism. He received shouts of “hurrah” every time.

Sovéski fáninn var dreginn að húni á leikhúsinu og þegar þjóðsöngur Rússlands var spilaður (laglínan er sú sama og þjóðsöngur Sovétríkjanna) var hægt að ímynda sér að þetta væri í Sovétríkjunum í alvörunni.

The Soviet flag was hoisted on the theatre, and when Russia’s national anthem (which is the same melody as the Soviet anthem was) was played, one could easily have imagined this was really the Soviet Union.

Hinar ýmsu herdeildir flykktust í röðum.

Various divisions marched on.

Sjóliðar (gaman væri samt að vita hvaða verkefnum sjóliðar gegna í Novosibirsk.)

Sailors (would be interesting to know what purpose they have in Novosibirsk).

Sérsveitarmenn og yfirmenn þar fyrir aftan (sýnist mér á búningunum).

Special forces and officers behind them (I guess from the uniforms).

Þessir hermenn líkjast líklega þeim sem börðust fyrir rúmum sex áratugum síðan.

These soldiers may look like actual Soviet soldiers more than six decades ago.

Vörðurinn fyrir framan okkur var með hálfgert trukkabílstjóraskegg.

The guard in front of us had a truck driver mustache.

Hermenn í fylkingu.

Soldiers in a division.

Rússneski og Sovéski fáninn blakta saman.

The Russian and Soviet flags fly side by side.

Á eftir hermönnunum var lítilsháttar hergagnasýning. Hér eru stórskotaliðsbyssur af einhverri gerð. (Ekki vel að mér í þeim)

After the soldiers came the vehicles. Here we have artillery.

Nútíma Katjúsur.

Modern Katyushas.

Annar eldflaugabíll. Vígalegur að sjá.

A different rocket launcher.

Áður en við fórum heim hittum við nokkra félaga okkar á rölti á Rauða breiðstætinu, en þeir misstu af skrúðgöngunni. Þetta voru Mergen, Stephan og Dajski, en einhver skaut því að þeim að Stephan (þjóðverji) og Dajski (japani) hafi verið súrir því þeir voru í tapliðinu í umræddu stríði.

Before we returned home, we met some friends on the Red Avenue, but they didn’t arrive in time to see the parade. These were Mergen, Stephan and Dajski, and someone jokingly commented that Stephan (German) and Dajski (Japanese) hadn’t felt like celebrating since they were on the losing side.

Eftir að við komum aftur til Akademgorodok var stefnan tekin niður á strönd (Obvatns, sem hefur birst á blogginu áður), þar sem hin kóreska Ha Kyun hélt upp á afmælið sitt. Á sumrin halda Rússar mjög oft „Shashlik“ veislu, sem er grillmatur á pinnum yfir kolum í holu eða á einhverskonar grillsamsetningu. Frekar einfalt allavega. Ég, Steven, Clémence, Rússinn Zhenya (sem einhvernveginn hefur sloppið við að vera nefndur hér á blogginu), Buntaro og hópur af Kóreubúum komum okkur upp aðstöðu á tiltölulega hreinlegum stað á sandinum. Kóreubúarnir báru þangað tré til að sitja á og til að útbúa grill.

After returning to Akademgorodok we headed down to the beach (of lake Ob, which I’ve taken pictures of before) where the Korean girl Ha Kyun celebrated her birthday. In the summer Russians often go for a “Shashlik”, which is a barbeque using simple coal grills (often a hole in the ground) and meat mounted on pins. Anyway, very simple indeed. Steven, Clémence, a Russian called Zhenya (who so far has escaped my blog somehow), Buntaro, a bunch of Koreans and I made ourselves comfortable on a relatively rubbish-free sand. The Koreans brought logs to sit on and made a nice little grill.

Hér situr Yong Jun og grillar. Hann skilaði fínni vinnu.

Yong Jun (spelling might be inaccurate, but that’s approximately how you say it) grills. He did a fine job too.

Shashlik

Kóreubúi liggur í sandinum eftir að hafa fengið í sig hafnabolta. Fyrir utan Bandaríkin er hafnabolti geysivinsæl íþrótt í Kóreu og Japan (ég held að Suður-Kórea sé ríkjandi ólympíumeistari) og tóku Kóreubúarnir því með sér bolta, kylfu og tvo griphanska á ströndina.

A Korean lies after being hit by a baseball. Outside the USA, baseball is immensely popular in Japan and Korea, so the Koreans brought a ball, a bat and two gloves to the beach.

Sung Jin átti fótum sínum fjör að launa fyrir ólukkukastið.

Sung Jin ran for his life after the misguided throw.

Sung Jin sýnir Babe Ruth hvar Davíð keypti ölið.

Sung Jin shows Babe Ruth where David bought the ale.

Hann braut svo kylfuna í einu högginu því kylfan var víst eitthvað léleg. Hér hlæja Buntaro, Sung Jin, Zhenya og Hyong Gun að kylfunni.

Then he broke the bat because it apparently wasn’t top quality. Buntaro, Sung Jin, Zhenya and Hyong Gun laugh at the unfortunate bat.

Önnur möguleg skýring: Buntaro braut kylfuna þegar hann barði Steven (þá er Steven orðinn biskup).

Another leading theory: Buntaro broke the bat while giving Steven a good going over.

Sung Jin og Steven að skylmast með Shashlik. Rússar gera það sjaldan.

Sung Jin and Steven Shashlik-fencing. Not a Russian tradition.

Rekaviður var ráðinn í vinnu sem hafnaboltakylfa vegna meiðsla hinnar, en ég náði að brjóta þessa á sama hátt og varð í stað að eldiviði. Hyong Gun og íþróttaálfurinn Buntaro (sá með íþróttablysið) búast við boltanum á myndinni.

Some driftwood was hired as a baseball bat since the other one went on a sick leave. This one went the same way though, this time in my hands, and was degraded to firewood. Hyong Gun and sportsman Buntaro (the one with the cigarette) expect the ball any second.

Ég með Shashlik.

Shashlik and I.

Hópurinn undir lok.

The group about to leave.

Við fórum svo í lítið partý um kvöldið hjá Nödju því hún var að kveðja staðinn daginn eftir.

In the evening we visited Nadja’s party she hosted for she was about to leave Russia.

10. maí – Tónleikar við skólann, hokkíleikur, Nadja fer

Þann 10. var ég latur sem endranær, en hafði mig þó lokst í að rölta að verslunarmiðstöðinni til að kaupa kvöldmáltíð. Þennan dag fyrir framan skólann voru tónleikar og skemmtiefni þar sem stærsta númerið var þýsk hljómsveit sem ég hef aldrei heyrt getið. Ég hitti Stephan í búðinni og ákvað að fylgja honum og Mergen nokkra stund því þeir voru að hlusta á tónleikana. Þegar framliðið var orðið birtust Clémence, Nadja og Steven, en Steven fór brátt aftur heim. Við hin fórum hins vegar á bar með rússneskum kunningjum og þvínæst til Berdsk (bær rétt fyrir sunnan Akademgorodok) til vinar Rússanna og horfðum á úrslitaleik heimsmeistaramótsins í íshokkí þar sem Rússar vörðu titilinn gegn Kanadamönnum. Strax eftir leikslok var Nödju svo skutlað á lestarstöðina þaðan sem hún fór til Moskvu og svo heim til Sviss.

May 10th was a lazy day as often happens. I still managed to stand up to go to the shops and buy dinner. There was a concert at the university where the biggest number was this mediocre German band I’ve never heard of. I met Stephan (the German) in the grocery shop and decided to follow him and Mergen for a while, listening to the concert. Later, Clémence, Nadja and Steven appeared, but Steven didn’t stay out for long. The three of us then went to a pub with some Russian friends and therefrom to a small nearby town called Berdsk, to a friend of the Russians’, where we watched Russia defend their title in the Hockey World Cup final. Immediately after the match, Nadja was driven to the train station where she got on the train to Moscow on her way back to William Tell’s country.

16. maí – Dýragarðurinn – The Zoo

Eitt markvert í viðbót sem ég gerði nýlega er að ég fór loksins í dýragarðinn eftir að hafa áætlað það í langan tíma. Galya hafði ekki farið síðan í eldgamla daga og því ákváðum við að fara sameiginlega og var Íra vinkona hennar og Clémence með í för. Steven var upptekinn svo hann missti af þessu.

One more notable thing I did lately was to go to the zoo. I had planned to go there for a long time, and since Galya hadn’t gone herself for many years we decided to go together. Clémence and Galya’s friend Ira came too. Steven had other plans and therefore missed this little trip.

Hér líkt og í öðrum dýragörðum búa dýr og þó maður skilji að þau lifi lengur og séu öruggari í dýragarði en úti í skógi er ekki laust við að manni þyki leiðinlegt að sjá þau bak við rimla. Sérstaklega fugla, birni, úlfa og önnur dýr sem helst þurfa mjög vítt svæði til að athafna sig í daglegu lífi.

Animals live here, like in most other zoos, and despite knowing that they live longer here and safer than out on the streets (of the forests), I can’t help but feel there’s something sad about seeing animals, which normally need a lot of space to move around, closed inside tiny cages, like birds, bears, wolfs and others. (I couldn’t be a treehugger because the trees here have ticks which can give you dangerous diseases, so it’s better not to hug them.)

Sofandi svartbjörn.

A sleeping black bear.

Mjög eirðarlaus skógarbjörn sem gengur sömu tíu metrana í sífellu. Búrið er greinilega ekki hans uppáhaldsstaður.

A restless brown bear who constantly walks the same ten metres back and forth. Obviously in a way too small cage.

Sofandi birna, Rétt hjá mátti sjá tvo litla feldhnoðra sem eru víst húnarnir hennar.

A sleeping female brown bear. Nearby one could see two small lumps of fur which were her sleeping cubs.

Geit.

A goat.

Hvítur Bengaltígur. Er með nokkuð stærra svæði en birnirnir.

A white Bengal tiger. Has a larger residence than the bears.

Ísbirnir að glíma í vatni. Ég heyrði að þeir hafi haft álíka lítil og leiðinleg búr og hinir en fyrir ári hafi þessi laug verið byggt fyrir þá. Þeir virtust kátir.

Polar bears wrestling underwater. I heard they had small and uncomfortable cages like the other bears until about a year ago, when this facility was prepared for them.

Hvítabjörn að þykjast vera kafbátur.

Polar bear playing a submarine.

Mörg dýr sváfu fastasvefni líkt og þessi ljónsungi. Ég var ekki hrifinn af því þegar fólk var að reyna að kalla á þau til að fá þau til að hreyfa sig, því ég er stuðningsmaður svefns.

Many animals were fast asleep like this lion’s cub. I didn’t like how people sometimes tried to call the animals to catch their attention or to wake them up. I support sleeping.

Sofandi ljón. Það rumskaði annað slagið til að öskra á annað ljón í öðru búri, en var ekkert að hafa fyrir því að standa upp á meðan.

A sleeping lion. It sometimes woke to roar at another lion some cages away, but didn’t bother standing up in the process.

Lígur (afkvæmi karlljóns og kventígurs). Líklega mest umtalaða dýrið í þessum dýragarði.

A liger (offspring of a male lion and a female tiger). Probably the biggest celebrity of this zoo.

Síberíutígurinn. Konungur kattanna (Simbi er kettlingur í samanburði). Í útrýmingarhættu og því mjög erfitt að sjá nema í dýragarði.

The Siberian tiger. King of cats (Simba is a puny kitten in comparison). Endangered, and therefore difficult to see outside of zoos.

Úlfur að hvíla sig líkt og flest hin dýrin. (Ótengt: hvenær sem fólk segir „öll dýrin í skóginum eiga að vera vinir“ vildi ég helst siga á það úlfum)

A wolf rests like its neighbours. Dreams about snapping his jaws at a hare somewhere on the Siberian plains.

Á leið út. Clémence, ég, Íra og Galya.

Going out. Clémence, I, Ira and Galya.

Í lokin – Last thoughts…

Að lokum vildi ég nefna að Norðmenn unnu Júróvísjón um daginn, svona svo það komi fram fyrst íslendingar hafa yfirleitt lítinn áhuga á þeirri keppni. Það er svosem ekki í frásögur færandi nema fyrir það að það var á sextándann, daginn fyrir þjóðhátíðardaginn. Vil ég meina að Noregur eins og hann lagði sig hafi verið þunnur á sautjándann því það er siður að drekka eins og Finni á sextándann auk þess sem söngvakeppniaðdáendur höfðu nokkru að fagna. Sama dag vann United líka Englandsdeildina, en enski boltinn er líkt og trúarbrögð í Noregi engu síður (kannski meira) en á Íslandi, svo Unitedmenn hafa fengið sér kampavín, Liverpoolmenn viskí og aðrir bara drukkið fjandans ódrekkandi ákavítið norska, en það mun að mínum dómi hafa gert útslagið um það að enginn Norðmaður getur hafa verið vinnuhæfur á laugardeginum nema þeir bindindismenn sem þurftu að taka á móti Hvítrússanum sem var víst hetja dagsins.

Finally I’d like to mention that Norway won Eurovision the other day. The timing is the interesting thing in my opinion, for it was on the renowned drinking day of May 16th (they always drink the day before the 17th, their independence day), and on that day Man Utd clinched the Premiership title. Norwegians watch English football like cats watch parrot cages, and therefore Eurovision fans, patriots, victorious football fans and sad football fans must all have been drinking on the same day. Also, they have that foul Akvavit, so they’ll have been extra hungover afterwards. Maybe the country has woken up now, four days later. Anyway, not that Norway has much significance to anything here on this blog, but they are fun to watch sometimes.

I started writing an entry and I’ve compiled photos, but then I caught cold and haven’t had energy to as much as stand straight. Tomorrow I’ll go to the zoo, take some pictures and publish a photo-fat entry here to show how I’ve occupied myself the last three weeks or so.

I was going to blog a week ago but didn’t. Neither will I say anything of interest now. I will however blog soonalicious and post photos.

On Wednesday I visited the club Bunker for the first time which other foreigners seem to frequent. There was a Soviet party because April 22nd is Lenin’s birthday. This was presumably similar to any conventional Bunker night apart from the Brezhnev address that was displayed on the monitors (which I presume usually show music videos).

Svo komst ég í fótbolta í gær og er með strengi núna.

Yesterday I got a chance to play football, so my muscles are sore today.

Meira frá því síðar, ég er að leggja upp í smá ferð og mun líklega blogga á mánudag eða þriðudag.

More of that later. I’m going on a short trip now and might blog again on Monday or Tuesday.

Yesterday was quite warm and today saw a bit of rain. The mood here is getting rather summery. Now I just need to find a place to play football.

Ég horfði á leik Liverpool-Arsenal rétt í þessu (ég hef ekki aðgang að beinum útsendingum, en ég horfi oft á leiki sem ég hef hlaðið niður frá rússneksum nemendum.) og hvílíkur leikur. Ekki þarf að spyrja að því að lýsandinn rússneski var að deyja afákafa þegar Arshavin raðaði inn mörkunum. Hann er Eiður Smári Rússlands.

I watched Liverpool-Arsenal just now (I download matches from other students because I have no access to a live broadcast) and what a match. The Russian commentator was losing his head out of enthusiasm when Arshavin produced his 4 goals. He’s to Russian football what Michael Jackson is to the mentally ill.

Hér er mynd af mér við hitamæli í gær. Ég veit að íslendingar samgleðjast alltaf náunganum þegar hann er í þægilegra loftslagi en stöðugu norðanroki. Öðru eins er spáð á föstudaginn.

Here’s a picture of me by a thermometer. This kind of weather is unheard of at this time of year on the ice cube in the sea, which is perfectly in accordance with the fact that that’s not where I am.

Þessi hitamælir tók sumarið aðeins of snemma samt. Neminn var að öllum líkindum étinn af kameldýri sem þvínæst gekk aftur til Egyptalands.

This thermometer was confused though. The sensor probably was eaten by a camel that then walked back to Egypt.